Αρχείο κατηγορίας Ειδήσεις

Τα άρθρα αυτής της κατηγορίας περιέχουν ειδήσεις και νέα.

Υποκλιση στους ΗΡΩΕΣ του 1821 18η Συνεχεια Γεωργιος Πολιτης

Η ανδρεία και η δεξιοτεχνία των Ελλήνων Ναυτικών στον κατά θάλασσαν Αγώνα δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί. Όσον άριστος χειριστής της γραφίδας και αν είναι  κάποιος, δεν θα μπορέσει  να περιγράψει την πρωτοφανή ελευθερίαν με την οποίαν εκινούντο οι Ναυτικοί μας, με   τα μικρά σαν βάρκες πλοιάριά τους, στην  φουρτουνιασμένην θάλασσαν με τα γιγάντεια κύματα τα οποία αντιμετώπιζαν ανέτως!! Είναι ακριβώς αυτό που είπε από μέγιστον  θαυμασμόν στην Ελληνικήν Ναυτοσύνην, ο  Γραμματέας του Ναυάρχου Δεριγνύ. «Κινούνται επί της φουρτουνιασμένης θαλάσσης, ως να κάνουν περίπατον στο σπίτι τους!». Θεωρώ λίαν εύστοχην την παρατήρηση και μένω ακόμα πιο έκθαμβος επειδή έχω γνωρίσει ταξίδια με πολλά Μποφώρ και έχω ιδεί τα τότε ακτοπλοΐκά σκάφη να σκεπάζονται ολόκληρα από τα «ζωντανά κύματα» και να ταξιδεύουν χωρίς να τα «τρομάζουν» τα θηριώδη κύματα. Τότε που δεν υπήρχε απαγορευτικόν απόπλου, όπως σήμερα παρά τα τεράστια πλοία.

Οι Ναυτικοί μας στον Αγώνα ταξίδευαν αλλά και ναυμαχούσαν ανεξαρτήτως καιρού! Οι άνεμοι έγερναν τα πλοία προς την επιφάνειαν της θαλάσσης, λόγω των πανιών που είχαν, ως μέσον κινήσεως. Και εδώ ήταν η τέχνη του πλοιάρχου να ρυθμίζει συνεχώς τα πανιά, ώστε να μη έχει μεγάλην κλίση το σκάφος.  Γι’ αυτό σε κάθε κατάρτι ήταν συνεχώς έξι (6) ναύτες, ώστε να εκτελούν τις εντολές του Πλοιάρχου. Η θάλασσα που συνεχώς κάλυπτε τα καταστρώματα των πλοίων, είχε σαν αποτέλεσμα τους μονίμως βρεγμένους ναύτες.

Και παρά τις δυσμενείς αυτές συνθήκες ο αγώνας στις ναυμαχίες δεν σταματούσε. Οι Έλληνες ορμούσαν. Οι τουρκαλβανοί και τουρκοαιγύπτιοι, δεν απέδιδαν εν καιρώ αγρίας θαλασσοταραχής και ας είχαν πλοία 10, 20 ή  και 30 φορές μεγαλύτερα από τα Ελληνικά. Πλοία «κινούμενα βουνά» όπως τα αποκαλεί ο Σπυρίδων Τρικούπης στην Ιστορίαν του. Αλλά και δυσμενείς καταστάσεις δεν τους απογοήτευαν.

Είδαμεν σε προηγούμενα σημειώματα τον δεινόν πόλεμον  στο πλοίον «ΑΡΗΣ» του Τσαμαδού, από δεκάδες αιγυπτιακά. Μέσα σε κόλαση μαχόταν οι ανδρείοι μας και διεσώθησαν!!!

Σημαντική  και αξία μεγάλης προσοχής και θαυμασμού είναι η προσπάθεια του Γεωργίου Πολίτη να πυρπολήσει εχθρικόν στο λιμάνι της Σούδας.

Ο Μιαούλης με την μοίραν του σχεδίαζε να επιτεθεί στον αιγυπτιακόν στόλον, ο οποίος ήταν ελλιμενισμένος και αμέριμνος στον λιμένα της Σούδας. Και θα του κατέφερε ακαριαίον κτύπημα. Όταν όμως μπήκε στο λιμάνι στις 31 Μαΐου 1825, είδε 15 εχθρικές προφυλακίδες, επετέθη σ’ αυτές και τις ηνάγκασε να εισέλθουν στον λιμένα. Προχωρώντας συνήντησε εχθρικά πλοία σε τέσσερις μοίρες δεξιά και αριστερά στο λιμάνι και έμεινε έκπληκτος, δοθέντος ότι ήλπιζε πως θα τους εύρισκε ηρέμους και αμερίμνους όπως προανεφέραμεν. Το μυστήριον δεν άργησε να λυθεί.

Όταν ό Ελληνικός στόλος κατέπλευσε στην Μήλον, προοριζόμενος για Σούδαν, βρέθηκε εκεί και η γαλλική γολέττα «Αμάρυνθος». Ο πλοίαρχός της, επεσκέφθη «φιλοφρόνως» τον Μιαούλην και του γνωστοποίησε ότι αγκυροβόλησε  προς ύδρευση, στην πορείαν του προς Ύδραν ή Ναύπλιον.  Στις συζητήσεις που είχαν φαίνεται ότι ο γάλλος έμαθε λίγο- πολύ τα σχέδια του Μιαούλη. Απέπλευσε δε το γαλλικόν πλοίον την αυτήν ημέραν που ξεκίνησε ο Ελληνικός στόλος προς Σούδαν.  Όλως δε παραδόξως το γαλλικόν ευρέθη στην Σούδαν (ενώ είχε ειπεί ψευδώς στον Μιαούλην ότι θα βαδίσει προς Ναύπλιον!!!) όταν  έφθασε ο Ελληνικός στόλος!!! Αυτό ήγειρεν σφοδρές υποψίες, ότι  ο γάλλος πλοίαρχος απεκάλυψε στους τουρκοαιγυπτίους τα σχέδια του Μιαούλη, ο οποίος θα τους είχε συντρίψει, αν δεν πρόφθαναν να παραταχθούν σε θέση μάχης!

Ανάλογες προδοσίες και κινήσεις σε βάρος του δεινώς χειμαζομένου επαναστατημένου Έθνους είχαμεν πολλές από αγγλογάλλους και λοιπούς οι οποίες μέχρι σήμερον δεν εξαλείφθησαν αλλά συνεχίζονται με την διάτρητην λεοντήν της φιλίας! Μας έχουν «κατασπαράξει» αλλά εμείς ηδονιζόμεθα να είμεθα  φίλοι μ’ αυτούς!!!!

Ο Μιαούλης έδωσε εντολήν,  ο στόλος να μη επιτεθεί στα εχθρικά που ήσαν στον προλιμένα. Παρ’ όλα αυτά τρία πυρπολικά επετέθησαν σε μίαν κορβέταν. Τα δύο πέτυχαν και την έκαυσαν. Νεκροί ήσαν 200 ναύτες τουρκοαιγύπτιοι  και 10 Έλληνες. Τότε ο Γεώργιος Πολίτης, κατηύθυνεν το πυρπολικόν του σε άλλην εχθρικήν κορβέταν κοντά στο φρούριον, αλλά απέτυχε. Ακολούθως οι πυρπολιστές του πυρπολικού του, κατέβηκαν στο εφόλκιον, την βάρκαν διαφυγής και προσπάθησαν να εξέλθουν του προλιμένος. Ξαφνικά βρέθηκε περικυκλωμένον από τριάντα (30) εχθρικές λέμβους οι οποίες όρμησαν να το κατασπαράξουν. Και φυσικά ο θάνατος ήταν πλέον ή βέβαιος! Η ανδρεία, το θάρρος και η τόλμη του Πολίτη, ανέτρεψαν τα δεδομένα! Κατόρθωσε να βυθίσει μίαν πολεμικήν βάρκα, από το άοπλον εφόλκιόν του! και οι άλλες αμέσως φοβηθείσαι απεμακρύνθησαν!!! Ασύληπτον και αδιανόητον κατόρθωμα. Το δε εφόλκιον ελεύθερον παρελήφθη από πλοίον του Σαχίνη και έσωσε τους πυρπολιστές. Πρόκειται για πράξη ιδιαζόντως ανδρείαν. Πως επετέθη ο Πολίτης στην εχθρικήν βάρκαν;  Το εφόλκιον έχει μόνον κουπιά, παραλαμβάνει το πλήρωμα του πυρπολικού μόλις αναφλεγεί και απομακρύνεται. Πως βύθισε την εχθρικήν βάρκαν; Στο εφόλκιον δεν υπάρχει πολεμικόν υλικόν. Προξενεί μεγίστην απορίαν πως εβύθισε την εχθρικήν βάρκαν. Είναι δε απολύτως άξιον προσοχής το θάρρος που φαίνεται  ότι όπλισε τον Πολίτην και τους λοιπούς, όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από 30 πολεμικές αιγυπτιακές λέμβους! Δεν υπελόγισε τον θάνατον, έδωσε σκληρήν μάχην και νίκησε κατά κράτος τους πανίσχυρους και πολυαρίθμους εχθρούς του.

Κατά την πολιορκίαν του Μεσολογγίου 2α  φάση, Ελληνικά πλοία που είχαν έλθει για απόβαση τροφών, ανήχθησαν έξω, διαρρήξαντα τις εχθρικές γραμμές. Αφού απεμακρύνθησαν έμαθε ο Μιαούλης, ότι  μία εχθρική φρεγάτα 20 κανονίων «κόλλησε» στα ρηχά νερά του Προκοπανίστου. Αμέσως έσπευσε την νύκταν ο πυρπολιτής  Γεώργιος Πολίτης  την έκαυσε, οι ναύτες του 200 τούρκοι και 30 ναυλολογηθέντες δια της βίας Χριστιανοί, άλλοι εκάησαν, άλλοι επνίγησαν. Η θέα της πυρκαγιάς στην  φρεγάτα και ο κρότος της  εκρήξεως, τόσον εφόβησαν τον εχθρόν ώστε τα πλοία από το ακρωτήριον Πάπας, αντί να επιτεθούν των Ελληνικών, «ετράπησαν εις αισχράν φυγήν εκτός του κόλπου» όπως χαρακτηριστικώς αναφέρει ο Τρικούπης.

Η δειλία των τούρκων εφάνη για μίαν ακόμη φοράν και δη έντονος. Όπως αναφέρει ξένος παρατηρητής για την περίπτωση της Σούδας που καλύπτει και  του Μεσολογγίου, «ουδέποτε, κατά την μαρτυρίαν των Ελλήνων, οι δια παντός δειλοί και ανίκανοι κατά θάλασσαν τούρκοι, εφάνησαν ενώπιον του εχθρού τους, τόσον  ανίκανοι και τόσον δειλοί»!!!

Στην επίθεση της Ύδρας από τον άγγλον  Χάμιλτων για να αποτρέψει την Κυβέρνηση, ο Πολίτης ευρίσκετο επί της παραλίας αμέτοχος στα γεγονότα και τραυματίσθηκε από τις αγγλικές βολές!!!

Ο Γεώργιος Πολίτης, έδωσε ηχηρόν ράπισμα στους δειλούς οθωμανούς και ανέδειξε στα μεσουράνιαν την Ελληνικήν Ναυτοσύνην, τόλμην, ανδρείαν και αποφασιστικότητα. Εμείς οι νεώτεροι υποκλινόμεθα στην τόλμην του.

26/7/2021

Μιχαήλ Στρατουδάκης

 

Ξεχασες κι αυτο το καλοκαιρι τα Φραγκοσυκα Ελληνα! Γιατι;

Δεν υπήρξε αυξημένη ζήτηση στα Φραγκόσυκα και αυτό το καλοκαίρι, συμφώνως με τις αναφορές οπωροπωλών.  Η συνήθης υποτονική ζήτηση όπως πάντα.  Πρόκειται για μια κατάσταση στην οποίαν δεν είναι αποκλειστικώς ένοχοι οι καταναλωτές αλλά οι υπεύθυνοι που δεν προβαίνουν στις ανάλογες ενημερώσεις του κοινού. Λάθος μεγάλον από οικονομικής και υγιεινής πλευράς. Λάθος για το αυριανόν μέλλον της διατροφής  των Ελλήνων. Η κλιματική αλλαγή ελαύνει δρομέως και σκορπά τον όλεθρον παντού. Οι συντριπτικές πυρκαγιές δεν είναι τυχαίες αλλά σε κάποιον μέρος ένοχες. έφεραν όλεθρον. Αυτός ο όλεθρος επιτείνει το επισιτιστικόν πρόβλημα του μέλλοντος συνωδά και της ξηρασίας αφ΄ ενός και των υπέρ πλημμυρών από την άλλην. Φαινόμενα κακών οιωνών. Bασικός τρόπος να αντιμετωπισθούν οι δυσμενείς αυτές προοπτικές είναι η Φραγκοσυκιά. Και τις κατολισθήσεις αποτρέπει και τροφήν για τον άνθρωπον εξασφαλίζει. Είναι το φυτόν του Μέλλοντος, όπως το αποκαλώ αλλά  δυστυχώς δεν το έχει αντιληφθεί κανείς. Και οι επερχόμενες γενεές θα υποστούν πολλών ειδών δεινά.

Τα φραγκόσυκα είναι πηγή προλήψεως και θεραπείας ασθενειών, Τι κάνομεν γι’ αυτές τις ευεργετικές προσφορές;; Σχεδόν τίποτε, αφού στην μισήν Ελλάδα είναι άγνωστα και στην υπόλοιπην περιφρονημένα! Οι καρποί και οι  βλαστοί θεραπεύουν τον Διαβήτη τύπου ΙΙ, την Χοληστερίνη και ενισχύουν το Ανοσοποιητικό σύστημα.

Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος είναι τις ημέρες αυτές της πανδημίας ιδιαζόντως σημαντική. Επισημαίνεται ότι το ισχυρόν ανοσοποιητικόν σύστημα αμύνεται σθεναρώς κατά της πανδημίας και παρέχει άνεση στον οργανισμόν να   δρα ευκολότερον και επιτυχώς. Ούτε αυτό το εκτιμούν οι υπεύθυνοι, αν υπάρχουν τέτοιοι για να συστήσουν την μετά  μανίας κατανάλωση φραγκόσυκων.
Πρόκειται για σημαντική προσφορά της φραγκοσυκιάς στην ανθρωπίνην υγεία. Πέραν αυτού η προληπτική προσφορά είναι μεγίστη. Αυτό έχει αποδειχθεί μετά βεβαιότητος από τις έρευνες που διεξήγαγαν τα Πανεπιστήμια Μεξικού, Τέξας, Αριζόνας και Ισραήλ επί 25 συναπτά έτη. Καταχωρούσαν δε τα συμπεράσματα σε επιστημονικά περιοδικά. Επίσης και σε πλήθος άλλων ασθενειών παρέχει τις ευεργετικές της δράσεις, αφού είναι μέσον

  • Αντικαρκινικόν
  • Τονωτικόν της καρδίας, λόγω της ουσίας ανχαλίνης και της Κακτίνης
  • Χωνευτικόν
  • Καθαρτικόν του πεπτικού συστήματος
  • Καθαρτικόν του ουροποιητικού συστήματος
  • Κατά πνευμονικών παθήσεων
  • Κατά της φυματιώσεως
  • Κατά τυμπανισμού
  • Κατά φλεβίτιδος
  • Αντιφλεγμονώδες
  • Προστατεύει τον Προστάτην
  • Διαλύει τα λίπη
  • Επουλώνει τα κατάγματα
  • Αμοβολή στον Οργανισμόν
  • Αιώνιον αναβολικόν
  • Και προλαμβάνει ή θεραπεύει ασθένειες συμφώνως με την λαϊκή ιατρική του Μεξικού περίπου 100!! 

    Θεραπεύει επίσης την μέθη και απομακρύνει πονοκεφάλους, ξηροστομίαν και λοιπά επιβλαβή από την πόση κρασιού. Δεν υστερεί δε και στην μεγάλην υποβοήθηση των ερωτικώς αδυνάτων! Για ποίον λόγον εμείς οι Έλληνες να στερούμεθα των μεγάλων και φυσικών ευεργετημάτων αυτού του φυτού; Γιατί να μη χρησιμοποιούμεν ένα φυτόν με μηδέν τοξικότητα;

    Έχομεν συγκεντρώσει συνταγές για ορισμένες ασθένειες με σίγουρη απόδοση από την πολύχρονην Λαϊκήν Ιατρικήν του Μεξικού. Επίσης έχομεν φτιάξει δεκάδες μαγειρικές συνταγές για καθημερινήν τροφήν και υγείαν του οργανισμού, βάσει της Ελληνικής Διατροφής των Αρχαίων.

    Πλείστες άλλες λεπτομέρειες και πρακτικές συνταγές θα βρείτε στο Βιβλίον «Τα Φραγκόσυκα» του Μιχαήλ Στρατουδάκη που κυκλοφορεί. Τηλ. 6944710937. Ιστοχώρος www.fragosika.gr

    Ο ΄Ελληνας είναι δυστακτικός ως προς την οφελημότητα των καρπών  και αυτό οφείλεται στην μεγάλη άγνοιαν που έχει για τα φραγκόσυκα.

    Πάτρα 1.9.2021

    Μιχαήλ Στρατουδάκης

Συμπληρωματικες προτασεις για προστασια των δασων Μερος Δευτερο

Συνέχεια από τις βασικές προτάσεις είναι και οι παρακάτω εξ’ ίσου σημαντικές και αναγκαίες.

Αντιπυρικές στα καμένα

Στα δάση που κάηκαν πρέπει να ανοιχθούν  αντιπυρικές ζώνες, πρώτα θα κοπούν όσα δένδρα δεν  υπάρχει περίπτωση να βλαστήσουν  και αυτά θα μεταφερθούν εκτός δάσους σε κάποιον χωράφι προς πώληση για τις ανάγκες των έργων. Οι αντιπυρικές ζώνες στα καμένα έχουν σκοπόν να προστατεύσουν τυχόν διασωθέντα αλλά και να αποτελέσουν ασφαλή προστασίαν για όσα θα φυτευθούν. Οι ζώνες να χαραχθούν και, εντός αυτών να γίνεται η φύτεψη νέων δένδρων, συμφώνως με τις προτάσεις μας.

Αντιπυρικές στα δάση πρέπει να διανοιγούν  και στα σημεία γειτνιάσεως με άκρα κατωκοιμένων περιοχών αν και οι αποστάσεις από αυτά πρέπει να είναι μεγάλες. Οι περικοπές θα είναι μεγάλες συμφώνως με την Πυροσβεστικήν και τον αρμόδιον Μηχανικόν. Ουδείς θα έχει λόγον παρατηρήσεως για τον αριθμόν των αποψιλουμένων δένδρων, όσον μεγάλος και αν είναι ο  αυτός, πρέπει να προστατεύσομεν τα δάση γιατί  η κλιματική αλλαγή ελαύνει δρομέως.  Ήδη έπρεπε να είχαν αρχίσει οι διανοίξεις αντιπυρικών ζωνών. Αν περιμένομεν  τις τυπολατρείες- γραφειοκρατείες θα καούν και τα υπόλοιπα δάση και δεν θα έχομεν αρχίσει ακόμα τις διανοίξεις!! Πρέπει να βιαστούμεν.

Δένδρα  σε αυλές

Στις αυλές των σπιτιών μπορεί να υπάρχει ένα δένδρον, αλλά με του γείτονα ή με δένδρα σε δημόσιον χώρον να είναι σε απόσταση 15 μέτρων. Αυτή η τακτική πρέπει να τηρηθεί αυστηρώς και να γίνει κοπή δένδρων όσων είναι εγγύς  οικιών. Στις οικίες αν υπάρχουν ευρύχωρες αυλές να φυτευθούν φραγκοσυκιές ή και έξω του μανδρότοιχου προς προστασίαν από τις φωτιές, πάντα με τους αναγκαίους κανονισμούς φυτεύσεως αυτών για μεγίστην απόδοση.

Δένδρα εντός πόλεων

Αναγκαία και όμορφα είναι τα δένδρα εντός των πόλεων με τα πολλαπλά οφέλη αλλά εγγυμονούν και κινδύνους λόγω των πυρκαγιών εκ της κλιματικής αλλαγής. Τα δένδρα εντός των πόλεων και χωρίων θα πρέπει να είναι χαμηλά, όχι περισσότερον των 4-5 μέτρων ύψος.

Αναδασώσεις

Το θέμα δεν το ευρίσκομεν και τόσον ικανοποιητικόν γιατί το έχομεν ζήσει τις δεκαετίες του 1980 και 1990, βλέποντες στο ΦΕΚ δεκάδες σελίδες αναδασωτέων καμένων εκτάσεων αλλά τίποτε δεν έγινε. Αντ’ αυτών κτίσθηκαν σπίτια. Όσοι αμφιβάλλουν ας ερευνήσουν τις περιπτώσεις. Οι αναδασώσεις πρέπει να τεθούν σε αυστηρές βάσεις. Φύτεμα. Πότισμα και λίπανση στην  αρχήν. Δεν πρόκειται για βιολογικά δένδρα……Στις καμμένες βουνοκορφές να κυριαρχήση η πεύκη και το έλατον ή ότι άλλο προτείνουν οι Γεωπόνοι. Στα ήδη αναδασωτέα η έννοια οικοδομής είναι αδιανόητος.

Ελαιώνες στα καμμένα

Στα σημεία που τα καμμένα δάση γειτνειάζουν με χωριά, τα πρώτα μέρη να φυτευθούν με  ελαιώνες σε όσον μεγάλην έκταση είναι προσιτόν  και ο καρπός να πωλείται για τις ανάγκες των δασικών εργασιών. Στην μέσην και στις κορυφές των λόφων ή των βουνών να φυτευθούν κωνοφόρα ώστε οι επαγγελματίες ριτηνοσυλλέκτες να μη αποστερηθούν των  προσόδων τους.

Αλλαγή πολιτικής

Όσα γνωρίζαμεν για τα δένδρα πρέπει να τα αναθεωρήσομεν. Την συστάδα θα την απολαμβάνομεν εκτός πόλων ή χωρίων.  Στα δάση, τα οποία του λοιπού πρέπει  να  φυλάσσονται ενδελεχώς και να τα προσέχομεν όλοι ως τον εαυτόν μας. Όπου υπάρχει δυνατότητα εκμεταλλεύσεως θα γίνεται μόνον  από αδειούχους για ρητίνην  ή για ξυλείαν. Οι πολίτες δεν θα κόβουν κλάρες από τα δάση, αλλά θα ζητούν από τους υπευθύνους. Οι εισερχόμενοι στα δάση δεν πρέπει να κρατούν αναπτήρες ή άλλες φλογοφόρες ροίες. Είναι λυπηρόν που κατά τις κατασβέσεις των τελευταίων  πυρκαγιών είδαμεν άτομον να καπνίζει και να πετά χαμαί το τσιγάρον του!

15/8/2021

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Αμοργιανα πενθη Αντωνιος Παπαντωνιου Προεδρος Εφετων

Την 1ην Αυγούστου η Αμοργός έχασε μίαν Δικανικήν προσωπικότητα. Τον Πρόεδρον Εφετών Αντώνιον Παπαντωνίου, σε ηλικίαν 91 ετών.

Ο Παπαντωνίου ήλθε στην Αμοργόν το 1961 ως Ειρηνοδίκης. Κατάγεται εκ Θεσσαλονίκης. Την εποχήν εκείνην υπήρχαν δικάσιμες υποθέσεις κυρίως για αγροζημίες, ήτοι η κατσίκα του Α, πήγε στο περιβόλι του Β. Υπήρχαν και μερικές ποινικές μικράς σημασίας, εξύβριση κλπ. Ως Δικαστικός χειριζόταν με λεπτότητα τις υποθέσεις γιατί η περίοδος εκείνη ήταν ακόμη επηρεασμένη από  τους πολέμους. Ήταν συγκρατημένος στις κοινωνικές σχέσεις όπως προέβλεπε το Πρωτόκολλον. Αποκτήσαμεν στενές σε σημείον που με δεχόταν σε επίσκεψη στο Ειρηνοδικείον. Βοήθησε σ’ αυτό και το κληρονομικόν παρελθόν. Μάλιστα μου είχε προτείνει να βοηθώ τους υποδίκους, κατά τις δίκες. Δηλαδή σαν συνήγορος. Δεν το εφήρμοσα γιατί υπήρχε κίνδυνος για τυχόν κατηγορίαν μεροληπτικής αποφάσεως, όπως του εξήγησα κατ΄ ιδίαν.

Στην κοινωνίαν της Χώρας έχαιρεν μεγίστης εκτιμήσεως. Στα πλαίσια αυτά ήλθε και η γνωριμία του με το Σοφιδάκι του Μαστρογιάννη, την Σοφίαν Νομικού, η οποία κατέληξε σε γάμον  και σε απόκτηση της Αμοργιανής ιδιότητος του Δημοσίου Υπαλλήλου. Έγινε φανατικός λάτρης της Αμοργού και κάθε χρόνον  βρισκόταν στο εκεί σπίτι του. Πέραν αυτών έγινε  μέλος του Συνδέσμου Αμοργίνων και ήταν παρών πάντα στις εκδηλώσεις του. Ένας εξ αγχιστείας Αμοργίνος περισσότερον Αμοργιανός από τους γηγενείς. Κατείχε και βιώνε τα πάντα. Συνέβαλε στην επίλυση τυχόν εκκρεμοτήτων με κάθε δύναμη.

Στον Δικανικόν κλάδον έφτασε τον βαθμόν του Προέδρου Εφετών, αδέκαστος πάντα και κατετάγη μεταξύ των ελαχίστων Αμοργίνων που διέπρεψαν στο Σώμα τιμώντας το Νησί.

Από τον γάμον του απέκτησε δύο θυγατέρες, άριστα αποκατεστημένες. Ήταν υπόδειγμα οικογενειάρχου, αλλά και μέλους της Κοινωνίας χωρίς επάρσεις, θεωρώντας  όλους ίσους και επιτρέποντας να τον προσαγορεύουν  «Αντωνάκη». Γι αυτό τον εκτιμούσαν οι πάντες.

Αγαπητέ Αντωνάκη

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την  εμπιστοσύνην που έδειξες στο πρόσωπόν μου από τα πρώτα βήματα της γνωριμίας μας, αλλά είσαι, το γνωρίζω, σίγουρος, ότι κι εγώ σε εξετίμησα εξ  ίσου και περισσότερον πριν τον γάμον σου αλλά και μετά, με την εκλεκτήν της οικογενείας μας Σοφίαν.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ όπως και οι λοιποί Αμοργιανοί, που θεωρούμεν την Μνήμην σου ΑΙΩΝΙΑΝ.

5 Αυγούστου 2021

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Προτασεις και μετρα κατα των πυρκαγιων

Μετά τις δραματικές στιγμές που κάθε χρόνον βιώνομεν, από τις δασικές πυρκαγιές  στα δασοσκεπή εδάφη μας τα οποία αφανίζονται οικτρώς,  η θλίψη για συχνές απώλειες ανθρώπων,  η πικρία μας, αλλά και το δυσαναπλήρωτον των δασών μας,  καθιστά το ψυχικόν ΕΙΝΑΙ μας κατάμαυρον, όπως γίνεται ο γαλανός ουρανός από τους ουρανομήκεις καπνούς εκάστης πυρκαγιάς. Έχομεν πολλάκις προτείνει ορισμένα μέτρα από τριακοντεαετίας  συνεχώς, αλλά οι πολιτικοί  πάντα  ήσαν αδιάφοροι, γι’ αυτό και σε πολλά άρθρα τους θεωρώ  «ενόχους για τις δασικές πυρκαγιές». Αναγκάζομαι και αύθις, όπου εντός μηνός είχαμεν 1400 πυρκαγιές, να προτείνω για πολλοστήν φοράν, ορισμένες  θέσεις,  η εφαρμογή των οποίων είναι ασφαλές  εμπόδιον  και φράγμα κατά των πυρκαγιών. Και επί του ασφαλούς θα προστατεύσει τα δάση.

  • Δημιουργία αντιπυρικών ζωνών

Οι δασοσκεπείς εκτάσεις των βουνών μας παρουσιάζουν μίαν συνοχήν αδιαίρετην και αξεπέραστην. Δεν φαίνεται πουθενά κενόν διαδρόμου ασφαλείας. Έπρεπε από δεκαετίες  οι εκάστοτε  υπεύθυνες Κυβερνήσεις, να είχαν  αποφασίσει την διάνοιξη λωρίδων αντιπυρικής προστασίας μέσα στα δάση. Ένα πλάτος 40 –50 μέτρων, πιστεύω να είναι αρκετόν. Οι ειδικοί θα αποφανθούν γι’ αυτό. Επίσης θα αποφανθούν σε πόσα μέτρα απόσταση θα διανοιγεί η επόμενη ή επόμενες λωρίδες ώσπου  να προστατευθεί ασφαλώς το δάσος, στο οποίον αν εκδηλωθεί πυρκαγιά σ’ ένα τμήμα να μη επεκταθεί στα άλλα, ούτε να επεκτείνεται η φωτιά σε πολλά χιλιόμετρα και να το αφανίζει.  Τα δένδρα που ευρίσκονται στα ρείθρα των αντιπυρικών ζωνών, πρέπει να κλαδεύονται ώστε να μη ξεπερνούν  σε ύψος τα τέσσερα μέτρα. Προς τις  ζώνες αυτές αν υπήρχεν και πρόσβαση  σε οχήματα θα ήταν ευεργέτημα, για άμεση επέμβαση πυροσβεστικών στο χερσαίον μέρος. Αν όχι ας ανοιχθούν οπωσδήποτε οι αντιπυρικές ζώνες. Το θέμα είναι απλούν, αλλά δεν το βλέπομεν υλοποιούμενον. Κατά την δραματικήν πυρκαγιάν στο Καπανδρίτι πέρυσι, στην περιγραφήν των δυνάμεων που ενεργούσαν, ακούσαμεν «και 3 χωματουργικά μηχανήματα που ανοίγουν δρόμους και φτιάχνουν αντιπυρικές ζώνες».  Με την  πρόσφατην  καταστροφικήν πυρκαγιάν στην Εύβοιαν, μάθαμεν ότι ανοίχθηκαν  προστατευτικές ζώνες έξω από τα χωριά. Όμοιες έπρεπε να είχαν γίνει προ ετών προληπτικώς σε πολλά  περιαστικά δάση από ΜΟΜΑ π.χ. όχι την ώραν του κακού!! Είναι θεαματικόν να βλέπομεν μια έκταση πολλών χιλιομέτρων δασικών εκτάσεων, αλλά ο κίνδυνος αφανισμού τους από πυρκαγιάν δεν εκλείπει. Για να το σώσομεν πρέπει να θυσιάσομεν οικειοθελώς μερικές χιλιάδες στρέμματα δένδρων, ώστε να σωθούν άπαξ και δια παντός τα λοιπά. Στην θανατηφόραν πυρκαγιάν στο Μάτι κάηκαν 12 χιλιάδες στρέμματα δάσους. Αν είχαμεν διανοίξει αντιπυρικές ζώνες και είχαμεν «θυσιάσει» π.χ. 3.000 στρέμματα δάσους,  θα υπήρχαν τα υπόλοιπα και δεν θα είχε καταστραφεί καμμία περιουσία και δεν θα είχε χαθεί καμμία ανθρωπίνη ζωή!! Το σπάνιον δάσος της Ευβοίας που κάηκε προσφάτως θα έπρεπε να είχε γύρω του ευρείαν «νεκρήν ζώνην», η οποία να μη το φέρει σε συνέχεια με κατωκοιμένες περιοχές ή αγρούς.

  • Οδοί προσπελάσεως

Στα απόμακρα δάση, θα έπρεπε όσον ένεστι, να διανοιγούν  αμαξιτοί  οδοί προσπαλάσεως. Η συμβολή τους στην κατάσβεση των πυρκαγιών είναι υψίστη γιατί θα μπορούν να πλησιάζουν την φωτιά και πεζοπόρα τμήματα.

  • Καθαρισμός δασών

Τα ξερά φύλλα που πίπτουν και συσσωρεύονται σε όγκους είναι, από τις βασικές αιτίες αυτομάτου ή σκοπίμου  αφής και αμέσου εξαπλώσεως της εκδηλωθείσης πυρκαγιάς πριν προλάβουν επίγεια και εναέρια μέσα να την αποτρέψουν. Επίσης η χρήση δασικών χώρων, ως απορρίψεως περιττών υλικών από ιδιώτες είναι βασική αιτία πυρκαγιάς. Η πρώτη περίπτωση είναι δυνατόν να αποτραπεί ικανοποιητικώς, η δευτέρα οριστικώς. Μέτρα περιφρουρήσεως των δασών έπρεπε να υπάρχουν δρακόντεια και ανυπέρβλητα.

  • Πυροσβεστικά αεροπλάνα

Εδώ κορυφώνεται η αμέλεια και αδιαφορία των διαχρονικώς κυβερνώντων για την προστασίαν των δασών μας. Αφού δεν έχομεν λυσιτελείς τρόπους κατασβέσεως των πυρκαγιών, ιδίως σε δυσπρόσιτες περιοχές, έπρεπε να είχαμεν πυροσβεστικά αεροπλάνα. Σαράντα και πλέον χρόνια, από τις στήλες των εφημερίδων που διηύθυνα, φώναζα να αποκτήσομεν εκατόν (100) πυροσβεστικά  αεροπλάνα. Αν αυτό είχεν επιτευχθεί προοδευτικώς, θα είχεν σωθεί μέγα μέρος των κατακεκαυμένων δασών. Αν υπήρχε στόλος μεγάλος 20 – 30 αεροπλάνων  και αυτός εφορμούσε  στο ξεκίνημα μιάς πυρκαγιάς,  είναι σίγουρον ότι με μίαν ή  δύο ρίψεις εκάστου θα είχε κατασβησθεί η φωτιά. Τώρα με ένα ή δύο σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται απολύτως τίποτε. Επιχειρούμεν  άλλοτε με 2 – 3 σε μεγάλες πυρκαγιές και με ισχυρούς ανέμους. Όταν έχομεν 20 – 50  διάφορα μέτωπα φωτιάς σ’ όλην την Ελλάδα, πιο πυροσβεστικόν θα αποσταλεί και πού, αφού όλα κιόλα δεν ξεπερνούν τα 15 ενεργά;; Ανάγκη επιβεβλημένη   να  προγραμματισθεί  η προμήθεια αμέσως  πυροσβεστικών αεροπλάνων. Είναι η λυδία λίθος προστασίας των δασών μας. Γι’ αυτό, πρώτα πυροσβεστικά αεροπλάνα. Από τα 70 Ελικόπτερα που προσφάτως μας «χάρισε» η Αμερική τα πενήντα να διαμορφωθούν αμέσως σε πυροσβεστικά.  Πολεμικά αεροπλάνα  έχομεν άνω των 120! Είναι τόσον αναγκαία;;

  • Αίτημα συνδρομής

Αν δεν αποκτήσομεν  επαρκή στόλον, θα πρέπει μόλις εκδηλωθεί πυρκαγιά και οι συνθήκες είναι άκρως επικίνδυνες,  να αιτούμεθα συνδρομήν από άλλα κράτη αμέσως. Χωρίς χρονοτριβές. Εκάστη καθυστέρηση ισοδυναμεί με αφανισμόν του δάσους.

  • Αντιπυρικά φράγματα από φραγκοσυκιές

Η φραγκοσυκιά είναι φυτόν, με περιεκτικότητα σε νερό 90%. Πρόκειται για φυτόν το οποίον καίγεται δυσκόλως.  Είναι βραδύκαυστη. Ως εκ τούτου, εκ των πραγμάτων αποτελεί δυναμικόν μέσον αντιπυρικής προστασίας. Πως θα χρησιμοποιηθεί το φυτό; Στο βιβλίο μας «Τα φραγκόσυκα», προτείνομεν αυτό το μέσον για ανάσχεση των πυρκαγιών. Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλείαν το 2007 και τα μέτρα που  λαμβανόταν τότε για προστασίαν της κατολισθήσεως των αδρανών υλικών,  είχαμεν ρίξει το σύνθημα.  «Φυτέψτε φραγκοσυκιές αντί κορμοδέματα». Αυτό, για την ανάσχεση των χωμάτων τα οποία  κατρακυλούν ευκολότερον μετά την καύση των δασών. Για την ανάσχεση διολισθήσεως των φερτών υλικών που επεχειρήθηκαν  στο Μάτι με κορμοδέματα, ας  είχε εισηγηθεί κάποιος  (αν γνώριζε τις τεράστιες δυνατότητες του φυτού μεταξύ των οποίων και τις αντιδιαβρωτικές) να φυτευθούν καταλλήλως φραγκοσυκιές, έμπροσθεν των κορμοδεμάτων για να τις προστατεύσουν ώσπου να μεγαλώσουν.

Για την αποτελεσματικήν χρήση της στον τομέαν της προστασίας από πυρκαγιές, προτείνομεν  να φυτευτούν φραγκοσυκιές στα άκρα των αντιπυρικών ζωνών, όταν αυτές διανοιγούν, κάτι που πρέπει να γίνει αμέσως.  Φυσικά δύσκολον να εξευρεθούν τόσα φυτά αυτήν την  στιγμήν για τις μεγάλες αντιπυρικές ζώνες εντός των δασών. Υπάρχει όμως δυνατότητα να δημιουργηθεί φράγμα από φραγκοσυκιές  στα άκρα των οδών ή οικισμών που γειτνιάζουν με δασοσκεπείς ή έμφυτες εκτάσεις.  Σε οικοδομές που ευρίσκονται σε  κατάφυτους χώρους να δημιουργηθεί περιμετρικώς αυτών και σε ικανήν απόσταση, φράγμα από φραγκοσυκιές ώστε να μη κινδυνεύουν αμέσως. Κατ’ αυτόν τον τρόπον η φωτιά θα έχει πάντα περιορισμένον χώρον να καταστρέψει και όχι απεριόριστον όπως είναι σήμερα σε μήκος πολλών χιλιομέτρων. Θα εμποδίζεται δε και η εξάπλωσή της, όταν φτάνει στα άκρα των αντιπυρικών ζωνών, από τις φραγκοσυκιές. Ακούσαμεν, μετά την φωτιάν στο Μάτι, πρόταση  από τον διάσημον επιστήμονα Χ. Ζερεφόν, να φυτευθούν χαρουπιές σε σημεία κοντά σε σπίτια για επιβράδυνση της φωτιάς. Αν συνδυασθούν χαρουπιές και φραγκοσυκιές κατά την επιβαλλομένη διάταξη στα ρείθρα των αντιπυρικών ζωνών  και πλησίον οικισμών, είναι σίγουρον ότι η μεταπήδη της φωτιάς από το ένα ρείθρον στο άλλον θα επιβραδυνθεί και ίσως αποτραπεί πλήρως. Στα ρείθρα λεωφόρων όπως δραματικώς βιώσαμεν το προηγούμενον έτος με την Λ. Μαραθώνος, να κοπούν οι κουκουναριές και να φυτευθούν φραγκοσυκιές ή άλλα δένδρα με περιορισμένον ύψος όχι μεγαλύτερον των τεσσάρων μέτρων. Αν αυτά υπήρχαν η φωτιά της 23ης  Ιουλίου π.ε. δεν θα  περνούσε στο άλλον ρείθρον. Για τις πυρκαγιές σε χορτολιβαδικές εκτάσεις, το αποτέλεσμα του φράγματος με φραγκοσυκιές είναι  άκρως θετικόν. Αν η χωματερή στην Ελαφόνησον είχε περιμαντρωθεί με φραγκοσυκιές η πρόσφατη  βιβλική καταστροφή σίγουρα δεν θα είχεν επέλθει.

Την προστασίαν των δασικών πυρκαιών με την βοήθειαν της φραγκοσυκιάς την είχε προτείνει το 1968 σε διατριβήν του ο Κώστας Κασσιός, (κάτι  που δεν γνώριζα όταν το πρότεινα στο βιβλίον μου το 2007) μετέπειτα Καθηγητής Πολυτεχνείου. Αντέδρασαν όσοι δεν γνώριζαν την φραγκοσυκιάν και πρώτα απ’ όλους  οι συνάδελφοί του!!!

  • Αναδασώσεις

Οι αναδασώσεις είναι στα λόγια και όχι στα έργα. Τις δεκαετίες 1980 και 1990 που είχαμεν τεράστιες πυρκαγιές και αφανισμούς δασών, χωρίς αυτές να έχουν σταματήσει μέχρι σήμερα, οι τότε Νομάρχες μετά από κατάκαυση χιλιάδων στρεμμάτων δασικών εκτάσεων, έβγαζαν αποφάσεις και κήρυτταν αναδασωτέες τις περιοχές που είχαν καεί. Όγκοι τα ανάλογα ΦΕΚ από τις αποφάσεις. Δενδροφυτεύσεις όμως σχεδόν  τίποτε!! Οι Νομάρχες ήταν διορισμένοι και έπρεπε  να δείξουν πρόσωπον στον εκάστοτε Πρωθυπουργόν.  Οι αποφάσεις προέβλεπαν φυτεύσεις των καμμένων περιοχών. Αντ’ αυτών μέσα σε μίαν διετίαν «φύτρωναν» εξοχικά σπίτια εντός των καμένων δασικών εκτάσεων!!  Κανένα δεν κατεδαφίστηκε. Ήταν πηγήν ψήφων. Και κάποιοι οικοδομικοί συνεταιρισμοί ήταν υπέρ της  οικοπεδοποιήσεως των καμένων δασών!  Άλλοι πάλιν έκτιζαν μέσα  στα δάση κάτι που βλέπομεν και σήμερα. Πως πήραν άδειαν;  Τα χαρακτήριζαν αναψυκτήρια;;; Οι  αναδασώσεις πρέπει  να γίνουν και τώρα αλλά με σύστημα. Να υπάρχουν ζώνες πυρασφαλείας και προστατευτικά τείχη από φραγκοσυκιές.

  • Πλήγμα στον Τουρισμόν και την Οικονομίαν

Οι  πυκνές πυρκαγιές στην Χώραν μας,  κατά  μέγιστον μέρος είναι εμπρησμοί, σκόπιμοι  ή εξ αμελείας.

Μέσα στον κοπετόν και τις άφατες συμφορές με εκατόμβες θυμάτων παλαιότερον αλλά και προσφάτως, θεωρώ αναγκαίον να επαναλάβω αυτά που επί δεκαετίες φωνάζω, αλλά τα απέρριπτε η ψηφοπελατεία. Και φθάσαμεν στον απόλυτον όλεθρον!! Ο Τουρισμός βάλλεται ευθέως ή εκ τρίτων, με τις πυρκαγιές που εκδηλούνται. Η  οικονομία και αυτή ευθέως και πλαγίως πλήττεται αγρίως. Χιλιάδες κυψέλες χάνονται. Η ζημία δεν περιγράφεται. Η πανίδα εξαφανίζεται. Η χλωρίδα το ίδιον. Το μέγεθος της γενικής καταστροφής ανυπολόγιστον.

Ας εγκύψει κάποιος στις άνω προτάσεις και δη του αυξημένου πυροσβεστικού στόλου  αλλά και της φραγκοσυκιάς!

Και επειδή κάποιοι  ίσως χλευάσουν το δεύτερον, λόγω αγνοίας,  τους ενημερώνω ότι υπάρχει  η μελέτη  του Πανεπιστημιακού που προανέφερα!!

Απόλυτος προτεραιότης η πρόληψη των πυρκαγιών και μετά η ως μη όφειλεν, κατάσβεση  αυτών. Το κάλεσμα πάγκοινον!

Πάτρα 15 Αυγούστου 2019

Μιχαήλ Στρατουδάκης

mstratoudakis@fragosika.gr

6944 710937

Αμοργιανα πενθη Σιμος Γ. Γιαννακος

Έφυγε από κοντά μας  σε ηλικίαν 87 ετών,  ο αγαπητός σε όλους Σίμος του Καστάνη, ο τελευταίος  διάδοχος  του Γεωργίου Γιαννακού  (Καστάνη) του Γενάρχη της πολυμμελούς  και αξιολόγου αυτής οικογενείας της Αμοργού. Έζησε στην Αμοργόν. αρχικώς βοηθώντας τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες  και κατόπιν διορίσθη φύλακας αρχαιοτήτων όπου η συμβολή του στην υπηρεσίαν ήταν μεγίστη. Η  καθηγήτρια Λίλα Μαραγκού αναφέρει τις εμπνεύσεις του στον Πύργον της Αρκεσίνης για καθαρισμόν της αγρίας βλαστήσεως η οποία τον είχε κατακλύσει  επί έτη, αλλά και για μετακίνηση ογκολίθων χωρίς μηχανικά μέσα. Πράγματι  ήταν πολύ έξυπνος και εύστροφος στις σκέψεις.  Δραστήριος, αεικίνητος, δρομέως κινούμενος.

Στην Κοινωνία ήταν πολύ αγαπητός, καλωσυνάτος, γελαστός και αρωγός σε κάθε δύσκολη περίσταση  του έχοντος ανάγκην. Ήταν από τα διακεκριμένα μέλη όχι μόνον της Χώρας, όπου έμενε, αλλά ολοκλήρου του Νησιού. Το γνώριζε ολόκληρον βήμα προς βήμα αλλά ήταν και κάτοχος ευρυτάτου μέρους της Ιστορίας του, την οποίαν ανά πάσαν στιγμήν μεταλαμπάδευε σε Έλληνες και ξένους επισκέπτες. Ήταν δε υπερήφανος όταν ανέφερε την Ιστορίαν της Αμοργού αλλά και τις σπουδαίες αρχαιότητες και σωζόμενα αξιόλογα κατάλοιπα. Η στάση του αυτή ήταν τιμητική για την Αμοργόν, για τον ίδιον,  αλλά και για την Ελλάδα, όπου δυστυχώς σήμερα η Ιστορία της ευρίσκεται στο περιθώριον, υπαιτιότητι του Κράτους!!!!!

Από τον γάμον του με την Ειρήνη Βλαβιανού απέκτησε τρία παιδιά, αλλά  η ατυχία τον κτύπησε ανελέητα με τον χαμόν του υιού του Ζώη καλώς αποκατεστημένου.

Αγαπητέ Σίμο

Από την μνήμην όλων δεν θα φύγεις γιατί τα πολλά χαρίσματά σου είναι ασπίδα που απομακρύνει την λήθην.  Στους αγαπητούς οικείους απευθύνομεν θερμότατα συλλυπητήρια.

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Covid-19 Ανοσοποιητικο Φραγκοσυκια

Ευρυτάτη αναφορά γίνεται από τους Λοιμοξιολόγους  και λοιπούς Ιατρούς ότι όπλον κατά της πανδημίας είναι η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος του Ανθρώπου. Και αυτό είναι αυτονότητον διότι όταν ο οργανισμός είναι ισχυρός αμύνεται γενναίως κατά των ασθενειών. Όταν είναι αδύναμος καταβάλλεται ευκόλως. Ακόμα αναφέρεται στις ανακοινώσεις για τα κρούσματα και τους θανάτους, ότι οι περισσότεροι έπασχαν από υποκείμενα νοσήματα. Ήτοι είχαν και άλλην επιβάρυνση και το Ανοσοποιητικόν σύστημα δεν ήταν ισχυρόν, δεν μπορούσε να αποκρούσει με επιτυχίαν την πανδημίαν. Για τον λόγον  αυτόν συνιστούν ότι πρέπει να ενισχίσομεν το αμυντικόν σύστημα. Πως όμως; Οι προτάσεις τους είναι σε επαύξηση ορισμένων Βιταμινών. Φυσικά οι Βιταμίνες είναι όπλον στον οργανισμόν.

Μεταξύ των πηγών με πλούσιες Βιταμίνες για ενίσχυση του Ανοσοποιητικού Συστήματος είναι και η Φραγκοσυκιά με τους βλαστούς της αλλά και τους καρπούς της. Την περίοδον αυτήν αρχίζουν να ωριμάζουν τα φραγκόσυκα και θα πρέπει να γίνομεν λάτρεις αυτών. Εκτός του ότι είναι το πλέον εύγευστον, γλυκύ και δροσιστικόν φρούτον του καλοκαιριού, είναι και το πλέον θεραπευτικόν για τον οργανισμόν. Προληπτικόν και θεραπευτικόν σε δεκάδες ασθένειες.

Οι προσφορές του είναι σημαντικές στην 1) Θεραπείαν του Σακχαρώδους Διαβήτου 2) της Χοληστερίνης και 3) στην Ενίσχυση του Ανοσοποιητικού Συστήματος. Τα θεαματικά αποτελέσματα έχουν  αποδειχθεί από έρευνες τεσσάρων Πανεπιστημίων επί τριάντα χρόνια!  Γι’ αυτό αρχίσετε τώρα την κατανάλωση φραγκόσυκων. Εκτός από την άμυνα του οργανισμού κατά της Πανδημίας, έχομεν και πρόληψη ή καταστολήν δεκάδων ασθενειών.

Την αυτήν βοήθειαν παρέχουν στον οργανισμόν και τα κλαδώδια τα κοινώς λεγόμενα «φύλλα». Αυτά τρώγονται από τον Άνθρωπον μαγειρευμένα μόνα ή με δεκάδες άλλα υλικά φυτικά ή ζωικά (Βλ. το βιβλίον μας «Τα Φραγκόσυκα» με πολλές συνταγές μαγειρικής). Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν αυτήν την πηγήν για ενίσχυση του Ανοσοποιητικού. Και  αυτό γιατί το  θαυματουργόν φυτόν είναι σχεδόν άγνωστον στην Ελλάδα. Έχομεν  κάμει γιγάντειον  αγώνα για την διάδοσή του αλλά η κρατική αδιαφορία είναι μεγάλη!

«Φύλλα» και καρποί έχουν μεγάλες περιεκτικότητες σε  Μεταλλικά Στοιχεία και σε Βιταμίνες

Μεταλλικά Στοιχεία  (Χιλιοστόγραμμα σε ποσότητα 100 Γραμμαρίων)

Καρποί                     «Φύλλα»

Ασβέστιον 93                 163

Σίδηρος 1,6                    0,7

Μαγνήσιον 85                58

Φωσφόρος 17               17

Κάλλιον 220                   319

Θείον 5                            22

Χαλκός 0,08                   0,06

Σελήνιον 0,6                  0,7

Ψευδάργυρος 0,12       0,3

Βιταμίνες

Α (Ρετινόλη) 51             415

Β1 Θειαμίνη 0,01           0,01

Β2 Ριβοφλαμίνη 0,06    0,04

Β3 Νιασίνη 0,5               0,5

Β6 0,06                           0,07

Βιταμίνη C 14                13

Βιταμίνη Ε 0,01

Φολάτη 6                        3

(Ο πίνακας από το βιβλίον «Τα Φραγκόσυκα» του Μιχ. Στρατουδάκη).

Με αυτά τα όπλα το Ανοσοποιητικόν σύστημα είναι ισχυρόν και μάχεται την Πανδημίαν με μεγαλυτέραν άνεση  και αποτελεσματικότητα. Δεν πρέπει να επαφιέμεθα μόνον  στην Ιατρικήν Επιστήμην για την συγκεκριμένην πανδημίαν η οποία δυστυχώς δεν είναι γνωστή σε όλον της το εύρος, παγκοσμίως.  Η ενίσχυση του Ανοσοποιητικού προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες, μεγάλην βοήθειαν στον άνισον αγώνα που κάνει η Επιστήμη. Και είναι επιβεβλημένη η δική μας συμβολή. Η συμβολή μας  επιτυγχάνεται με διατροφήν από φραγκοσυκιές. Πρόκειται για θεσπέσιον γεύμα είτε μόνον είτε με άλλα φαγητά μαζύ. Παραλλήλως προς την ενίσχυση του Ανοσοποιητικού έχομεν και προαστασίαν από δεκάδες ασθένειες, κάθαρση του ουροποιητικού, κάθαρση του πεπτικού συστήματος, προστασίαν στην υπερπλασίαν του προστάτη, καρδιοτονωτικόν, αντικαρκινικόν,  εξάλειψή  της μέθης, προστασίαν από πνευμονικές παθήσεις (εδώ η φραγκοσυκιά είναι πολυβόλον κατά της πανδημίας η οποία πλήττει τους πνεύμονες).

Τρώγοντας λοιπόν καθημερινώς φραγκόσυκα και φραγκοσυκιές προσφέρομεν στον οργανισμόν μας ανεκτίμητες υπηρεσίες θεραπευτικές και προληπτικές. Οι δεύτερες αν και δεν φαίνονται είναι κατά πολύ ανώτερες  σε απόδοση από τις πρώτες.  Άνθρωπε φρόντιζε όταν ακούς κάτι καινοφανές σε  σένα αλλά  επιστημονικώς αποδεδειγμένον να το εφαρμόζεις. Μη νομίζεις ότι επειδή το θαυματουργόν αυτό φυτόν που είναι  σε σένα άγνωστον, ότι δεν είναι κάτι χρησιμότατον.

Οι άκρως δύσκολες επιδημιολογικώς ημέρες που διερχόμεθα, έχουν ανάγκην υποστηρίξεως. Η ενίσχυση του Ανοσοποιητικού, είναι μία ισχυρή βάση κατά της πανδημίας και πρέπει να την στηρίξομεν με κάθε τρόπον.

20 Ιουλίου 2021

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Αμοργιανα πενθη Νικητας Νικολαου Νομικος

Μετέστη εις την ζωήν την 25ην Ιουνίου ε.έ. μία σπουδαία προσωπικότητα της Αμοργιανής Κοινωνίας. Η σπουδαιότητα δεν έχει σχέση με μεγαλοεπιχερηματίαν,  εφοπλιστήν, κορυφαίον δημόσιον Λειτουργόν ή πολιτικόν, αλλά με άτομον γεμάτον ευγενή συναισθήματα  και πλούσιον σε αγάπην προς τον πλησίον την οποία υλοποιούσε χωρίς να γνωρίζει ουδείς κάτι. Η μεγαλειότης ενός ατόμου δεν εξαρτάται από τις ανά πάσαν στιγμήν επιδείξεις στην κοινωνίαν μέσω παντός τρόπου και δη ΜΜΕ  πολλάκις ουσιαστικώς ανυπάρκτων  σε έργον και προσφοράν, αλλά η αφανής  και έμπλεος ευεργετημάτων εξικνουμένων έως μίαν απλήν συμβουλήν η οποία ενδέχεται να αποβεί και ευεργετική για τον δέκτην .  Σ’ αυτό το πεδίον  διεκρίνετο προνομιακώς ο εκλιπών. Για τούτου  η μετάστασή του είναι  κοινωνική απώλεια.

Νικητας Νικολαου Νομικος
Νικητας Νικολαου Νομικος

Ο Νικήτας Νομικός γεννήθηκε στα Κατάπολα το 1930 και νεαρός  εννέα ετών έχασε την Μητέραν, τον ανέλαβε δε η θεία του Δέσποινα το γένος Λάντερη και αφοσιώθηκε στην αγωγήν του ευλαβικώς, Μετά το τέλος του πολέμου το 1944 μετέβη στην Σύρον για σπουδές και έμεινε δύο χρόνια στο οικοτροφείον της Εκκλησίας. Ληξάσης της διετίας μετέβη στην Αθήνα για να σπουδάσει μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού και έμεινε με την θεία του Ειρήνη Παπάζογλου για ένα έτος οπότε μετά τον ανέλαβε ο Βασίλης Παρδάλης που κατοικούσε στην Κηφισιά και η σύζυγός του Ουρανία αγκάλιασε το φτωχόπαιδον  από την Αμοργόν  και για δέκα χρόνια του  φέρθηκε ως δευτέρα Μητέρα. διδάξασα αυτόν με πλήθος ηθικών και ανθρωπίνων αρχών. Μετά το πέρας των σπουδών του ταξίδευσε  ως μηχανικός επί 2 ½ χρόνια σε εμπορικά πλοία. Σ΄ ένα ταξίδι με τα περίφημα φορτηγά «Λίμπερτυ» από αμερικήν σε Λονδίνον του συνέβη το εξής απρόοπτον. Ολίγον πριν το Λονδίνον σταμάτησε και το πετρέλαιον! Αναστατωμένος πήγε στον πλοίαρχον να διαμαρτυρηθεί γιατί έβαλαν ολιγώτερα καύσιμα στο πλοίον. Τον παρεκάλεσε ο Πλοίαρχος να βρεί  τρόπον να εισέλθει το πλοίον στο λιμάνι χωρίς την βοήθειαν ρυμουλκού.  Συνέλεξε τα ξύλινα αντικείμενα στο πλοίον δοκούς καρέκλες κλπ, και το πλοίον κατέφθασε. Η εφευρετικότητα του Νικήτα έσωσε από φυλακήν τον πλοίαρχον και τον ιδιοκτήτην οι οποίοι σε συνεννόηση έβαλαν ολιγώτερα καύσιμα  και περισσότερον (λαθραίον) εμπόρευμα για να κερδοσκοπήσουν!

Μετά το Εμπορικόν Ναυτικόν ηργάσθη στην ξηράν και ήταν περιζήτητος, ως γνώστης της ατμομηχανή, στην βιομηχανίαν που ενεφανίζετο δειλά. Προσελήφθη  από την

«ΘΕΣΣΑΛΙΚΗ βιομηχανία πολτού και χάρτου» με έδραν την Λάρισαν όπου έμεινε 20 χρόνια. Η εταιρεία αυτή ιδιοκτησίας του Αυστροαμερικανού Karl Landegger παρήγε χαρτί από άχυρα και όχι από δένδρα! Καινοτόμος και προστατευτική για το Περιβάλλον, αλλά δυστυχώς δεν συνέχισε κι έτσι τα δένδρα είναι θύματα παραγωγής χαρτιού και στην Ελλάδα και αλλαχού! Εργάσθηκε  ένα διάστημα  και στην Αλγερίαν ως τεχνικός για την κατασκευήν και λειτουργίαν βιομηχανίας χάρτου! Πρωτοπόρος και δημιουργικός. Πνεύμα εύστοφον και διορατικόν.

Αγαπούσε με πάθος την Αμοργόν και μετά την συνταξιοδότησή του διέμεινε αρκετούς μήνες στο Νησί. Ήταν εξαιρετικά αγαπητός από όλους. Τηρούσε ευλαβικώς τα ήθη και τα έθιμα του τόπου καθώς και τις παραδόσεις  και τις κοινωνικές συνήθειες.  Μία από αυτές ήταν και η βεγγέρα η οποία αποτελούσε για τους κουρασμένους Αμοργιανούς πηγή ψυχικής και σωματικής ευφορίας, ως και το κύριον μέσον ενημερώσεως των συμβαινόντων στην μικρήν κοινωνίαν. Ενημέρωση, καμμμίαν σχέση έχουσαν με την  σημερινήν ψηφιακήν-τηλεοπτικήν! Οι βεγγέρες του Νομικού ήσαν υπαίθριες, στην εξώθυραν της οικίας του στην πολυσύχναστην Πλατείαν Χιωτίνη στα Κατάπολα.  Αρκετοί γηγενείς και επισκέπτες που δεν γνώριζαν την σημασίαν της κοινωνικής αυτής εκδηλώσεως ίσως την θεωρούσαν ως πηγήν κουτσομπολιού!! Μέγα λάθος γιατί αυτά ήταν ξένα και προς τον Νικήταν και προς την σύζυγόν του Ουρανίαν. Είχα γίνει καθημερινός θαμώνας στην βεγγέραν και η βραδυά διήρχετο πλήρης πνευματικής τροφής και πάσης μορφής ενημερώσεως. Δεν έλειπε η καλόπιστη κριτική των τοπικών Αρχών  αλλά και των πολιτικών υπευθύνων, με σύγκριση τα λάθη τους και άλλων που προηγήθηκαν αλλά και με την Δημοκρατίαν των Αθηνών την οποίαν σπανίως γνωρίζουν οι πολιτικοί μας ταγοί!  Μία άλλη παραδοσιακή αρχή που τηρούσε  περιπατώντας στην παραλίαν ήταν ο χαιρετισμός δι’  αποκαλύψεως της κεφαλής.  Σήκωνε τον ψάθινον πίλον του σ’ αυτόν που επρόκειτο να χαιρετίσει  ή ανταποδώσει χαιρετισμόν.

Στον παραδοσιακόν τομέα να προσθέσομεν  την καλλιέργειαν της φλασκιάς, τους καρπούς της οποίας επεξεργάζετο καλλιτεχνικώς με πολύχρωμα σχέδια έξω  και έφτιαχνε κομψοτεχνήματα!

Αυτά όλα μάλλον θα χαθούν οριστικώς με την φυγήν του Νικήτα!

Ο γάμος του με την Ουρανίαν το γένος Παρδάλη υπήρξε ευτυχής και έγινε ευτυχέστερος με την απόκτηση του Υιού Νικολάου, ο οποίος με την σύζυγόν Λυδίαν του χάρισαν της εγγονούλες ΄Ανναν και Μαργαρίταν. Επ΄ ευκαιρία τους συλλυπούμαι βυσσόθεν.

Αοίδιμε φίλε Νικήτα.

Τα ψυχικά και ηθικά σου πλεονεκτήματα δεν θα τα ξεχάσω όσον ζω αλλά και σε συνεδρίες με τρίτους θα τα  εξάρω συνεχώς. Το μόνον που μπορώ να κάνω ώστε να μη πάψεις ποτέ να είσαι φωτοδότης του ευρέως ηθικού, επιφανής, ανεξαρτήτως αν κάποιοι δεν  σε συγκατέλεξαν μεταξύ αυτών. Είσαι και θα παραμείνεις αυτόφωτος λαμπτήρ ηθικών και ανθρωπίνων αξιών.

Η μνήμη σου δεν θα εκλείψει ποτέ.

Μιχαήλ Στρατουδάκης

 

Υποκλιση στους ΗΡΩΕΣ του 1821 Μάρκος Μποτσαρης 15η Συνέχεια

Ο Μάρκος Μπότσαρης ήταν από τις λαμπρότερες, τολμηρότερες, ηρωικώτερες  και γενναιότερες μορφές τού Αγώνα. Γεννήθηκε στο  ιστορικόν Σούλι το 1790. Οι πρώτοι οικιστές του περίπυστου αυτού χωριού  ήταν οι πρόγονοι του Μπότσαρη καθώς και οι Τζαβελαίοι.  Κατέστη  επί τουρκοκρατίας ανεξάρτητη Ηπειρωτική συμπολιτεία στις απότομες πλαγιές του όρους Τόμαρος, Ένα μικρόν χωρίον που στην ακμή του αριθμούσε 6.000 άτομα, γεμάτον ακατάβλητους ήρωες  που έφθαναν τους 1.700. Είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Αλή και των Αλβανών. Πολεμικές επιδρομές κατά του Αλή  παρακολούθησε ο Μάρκος από τον πατέρα του Κίτσον Μπότσαρην και διδάχθηκε πολλά.

Το Σούλι η ήταν ένα πολεμικόν Χωριόν στο οποίον ενεργοί ήσαν άνδρες και γυναίκες. Η Σουλιώτισσα ήταν ηρωίδα. Βοηθούσε να  κατασκευασθούν τα  βόλια και τα μετέφερε στην πρώτην γραμμήν της μάχης. Ασκούταν δε και στην πολεμικήν τέχνην.  Ήταν Ιατρός και Νοσοκόμα, θεραπεύουσα  τους τραυματίες.  Είχε εξαίρετη θέση στο Σούλι και αποτελούσε  κορύφωμα της Σουλιώτικης ηθικής. Το Σούλι άνθισε πολεμικώς και έγινε ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων πασάδων οι οποίοι ζήτησαν ακόμα να τους πληρώνουν  και φόρον για να μη τους αρπάζουν την περιουσίαν τους!! Κάτι μοναδικόν στην Ελλάδα όπου αντιθέτως οι τούρκοι καταλήστευαν τους Χριστιανούς!!! Από το 1732 οι κατακτητές έκαναν συνεχείς επιθέσεις κατά του Σουλίου αλλά πάντα απετύγχαναν.

Όταν ανέλαβε το πασαλίκι των Ιωαννίνων ο Αλής πρώτον στόχον έθεσε να διαλύσει το Σούλι. Πρώτη και δεύτερη επιδρομή απέτυχαν. Την τρίτην όρμησε με 10.000 τουρκαλβανούς και η προδοσία του Πήλιου Γούση ήταν καταστροφική για το Σούλι, που επί 10 χρόνια δεν μπορούσε να το πατήσει ο Αλής και τώρα το αφάνισε. Οι κάτοικοι έφυγαν. Έμεινε ο  καλόγηρος Σαμουήλ με ολίγα παλληκάρια και όταν ήλθαν να το παραλάβουν (τυπικώς), έβαλε φωτιά στο Κούγκι και σκοτώθηκαν οι Σουλιώτες και παρά πολλοί τουρκαλβανοί που ήταν στην αυλήν. Οι κάτοικοι που είχαν φύγει κατ’  ομάδας δεν είχαν όλοι καλόν τέλος. Στο Ζάλογγο εγκλωβίσθηκαν  57 Σουλιώτισσες και για να μη πέσουν στα χέρια των τουρκαλβανών ρίχτηκαν στον γκρεμόν με τα παιδιά τους. Υπέρλαμπρη σελίδα της Ιστορίας μας. Τελικώς από τους  7.000 Σουλιώτες που εγκατέλειψαν το Σούλι σώθηκαν 1.800!!!!

Ο εκδιωγμός των Σουλιωτών μετά τον όλεθρον στο Σέλτσον, από τον Αλή πασά το 1804, μαζί και με άλλους Σουλιώτες, έφερε  στην Κέρκυρα τον Μπότσαρην.  Κατατάχθηκε  το 1808, ως υπαξιωματικός στα Ναπολεόντεια  στρατεύματα που  είχαν οι Γάλλοι στο νησί,  όπου διδάχθηκε την τέχνην του πολέμου και σε συνδυασμόν με την διπλωματίαν και την κατασκοπεία αλλά κυρίως με την πολεμική εμπειρία των Σουλιωτών δημιούργησε δικήν του πολεμικήν γραμμήν.

Ο Αλής ήταν ο στόχος του σουλτάνου κι έτσι όταν τον πολιόρκησε, ζήτησε την βοήθειαν των Σουλιωτών με αντάλλαγμα να τους δώσει πίσω το καταπατηθέν Σούλι.

Επιτυχίες  με αρχηγόν τον Μπότσαρην εγράφησαν  στους Καψάδες  όπου συνελήφθη τουρκική εφοδιοπομπή άρπαξε τα τρόφιμα και τα έστειλε στο Σούλι,  στα Πέντε Πηγάδια που απέκρουσε με 200 ιππείς, 5.000 Αλβανούς. Ακολούθησαν νίκες στην Ρηγάδαν, στους Βαρνάδες,  στους Δραμασούς,  στην Κασμηράν, στην Ραψίστασν και ακολούθως στο Κομπότι και την Πλάκαν, όλες νικηφόρες. Οι Σουλιώτες πολέμησαν κατά του Αλή αλλά ο σουλτάνος όπως πάντα αθέτησε την υπόσχεσή του. Οι Σουλιώτες κηρύχθηκαν κατά του σουλτάνου και ο Αλής βρήκε την ευκαρίαν να τους προσεταιρισθεί υποσχόμενος τα ίδια. Τις διαπραγματεύσεις έκαμε ο Μάρκος Μπότσαρης που βρέθηκε

κρυφά στα Ιωάννινα.

Όμως  το μίσος των οθωμανών κατά των Σουλιωτών δεν έσβησε και συνεχώς έκαναν επιδρομές εναντίον του. Το 1822 ο Μάρκος Μπότσαρης κατήλθεν προς την Πελοπόννησον για εξασφάλιση δυνάμεων να τον συνδράμουν στην άμυναν του Σουλίου. Είχε πολλούς οπλαρχηγούς γνωστούς οι οποίοι  τον εκτιμούσαν ιδιαιτέρως και εξασφάλισε κάποιες δυνάμεις.

Οι δυνάμεις προχώρησαν προς Αιτωλοακαρνανίαν, συγκεντρώθηκαν στο Κομπότι  υπό τον Αλέξανδρον Μαυροκορδάτον, χωρίσθησαν οι δύο ομάδες για να προχωρήσουν. Όμως στο Πέτα εδόθη μάχη καταστροφική για τους Έλληνες και το σώμα των Φιλελλήνων.  Αποτέλεσμα να γραφεί άλλην μίαν φοράν το τέλος του Σουλίου αφού δυνάμεις αρωγής δεν έφθασαν ποτέ!!!!!

Μετά την συμφοράν στο Πέτα, ο Μπότσαρης ακολούθησε τον Μαυροκορδάτον στο Μεσολόγγι. Βρήκε στρατόν και πολίτες σε απόλυτην ηθικήν πτώση. Κατέβαλε κάθε προσπάθειαν  και συγκρότησε αξιόμαχον στρατιωτικόν πυρήνα. Αυτός ήταν η βασική άμυνα της πόλεως ο οποίος κατόρθωσε να σώσει την Πόλη από τουρκαλβανικήν επίθεση.

Μετά την επιτυχή αυτήν έκβαση άρχισαν οι διαμάχες μεταξύ των οπλαρχηγών  γιατί ο  καθένας ανεξαρτήτως αν προσέφερε ή όχι τα δέοντα ήθελε να αναγνωρισθεί ως στρατηγός! Μέσα στην διχόνοιαν των Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών, προσετέθη και η φιλοδοξία του στρατηγού! Η  κυβέρνηση βρέθηκε σε αδιέξοδον και σε οξύ δίλλημα που για να το ξεπεράσει μοίραζε συνεχώς αξιώματα! Έτσι στην ύπαιθρον όλοι οι χωριάτες που πολέμησαν  και έπρεπε να πολεμήσουν βρέθηκαν στρατηγοί!!!! Και το πλέον λυπηρόν είναι ότι δεν έμειναν στον τίτλον,  δεν έγιναν στρατηγοί  επί τιμή, αλλά ήθελαν να οργανώσουν και κάποιον στρατόν!  Η αξίωση αυτή απέβη συμφορά για τους κατοίκους της υπαίθρου, από τους οποίους άρπαζαν τα πάντα για συντηρήσουν τους στρατιώτες τους!!!!

Αξιοπρέπεια και θάνατος του Μπότσαρη

Η κυβέρνηση αναγνωρίζουσα τους αγώνες του Μπότσαρη υπέρ της Πατρίδος και τους ηρωικούς αγώνες του εναντίον του χουρσίτ, δεν ήταν  δυνατόν να τον αφήσει έξω από την κατά κόρον απονομήν στρατηγικών τίτλων. Του έστειλε το δίπλωμα του αρχιστρατήγου με εξουσίαν σε όλην την Δυτικήν Χέρσον Ελλάδα. Οι τοπικοί οπλαρχηγοί εθίγησαν  σφόδρα γιατί είχαν την γνώμην ότι αυτοί  είναι ανώτεροι από τους Σουλιώτες (οι καταστάσεις αποδεικνύουν  αντικειμενικώς ότι οι Σουλιώτες ήταν ανώτεροι πολλών).Ο Μπότσαρης που αντελήφθη την πίκραν τους  ενώπιον όλων πήρε το δίπλωμα, το έσχισε και είπε.

  • Όποιος είναι άξιος παιδιά, παίρνει αύριον το δίπλωμά του στο πεδίον της μάχης.

Πράξη υψίστης μετριοφροσύνης, απλότητας, αλλά και καθολικού κύρους δίδαγμα.

Τις ημέρες εκείνες βρισκόταν  στο Καρπενήσι  ο πασάς της Σκόδρας Μουσταής με 5.000 εμπειροπόλεμους αλβανούς. Ο Μπότσαρης με τα 300 παλληκάρια ήθελε να του εμποδίσει την πιο πέραν πορείαν. Επέλεξε να κτυπήσε την εμπροσθοφυλακήν του εχθρού που ήταν στρατοπεδευμένη στο Κεφαλόβρυσον. Την νύκταν της 9ης Αυγούστου όρμησε στο εχθρικόν στρατόπεδον σκυλοβρίζοντας στην αλβανικήν γλώσσαν. Οι αλβανοί σκοποί νόμισαν ότι είναι αγανακτισμένοι και μη πληρωμένοι στρατιώτες. Όταν βρέθηκε στην καρδιά του στρατοπέδου κάποιος φύλακας του ζήτησε να αναφέρει το σύνθημα για να προχωρήσει   Ο Μπότσαρης μιλώντας αλβανικά αποκάλυψε την ταυτότητά του. Οι αλβανοί πανικοβλήθηκαν και κατατρομαγμένοι άρχισαν να φωνάζουν κατ΄ επανήληψη «έρδε Μάρκο» ήτοι ήλθε ο Μάρκος Καταβλήθηκαν όλοι από πανικόν και φόβον και μάλλον ήθελαν να ενημερώσουν τους αλβανούς στρατιώτες να προφυλαχθούν γιατί μπροστά τους είναι μια πανίσχυρη και ακατανίκητη δύναμη. Ο Μάρκος Μπότσαρης! Τον οποίον έτρεμαν και στο άκουσμά του! Ήταν τόσον πολλοί  οι αλβανοί στο στρατόπεδον, ώστε αν εφορμούσαν όλοι εναντίον του θα τον συνέτριβαν! Δεν το ετόλμησαν  γιατί ήξεραν ότι ο Μάρκος είναι ανίκητος, έστω αν και στο στρατόπεδον οι αλβανοί ήταν μερικές χιλιάδες!! Αυτός ο Ηρωισμός του Μπότσαρη δεν  ήταν μόνον ο φόβος και ο τρόμος των αλβανών, αλλά το ζηλευτόν παράδειγμα ανδρείας για τους  Λαούς της Ευρώπης και της Αμερικής. Ίνδαλμα Ήρωος!!

Παρ΄όλα αυτά στο στρατόπεδον έγινε πανικός.  Άρχισαν πυροβολισμοί και σύγχυση προς τα πού να πυροβολήσουν αφού η ομάδα του Μπότσαρη μιλούσε αλβανικά. Τελικώς τράπηκαν σε φυγήν και εισήλθαν σε μίαν μάνδραν πίσω από την οποίαν ήταν η σκηνή του πασά τους. Ο Μάρκος, αν και τραυματίας, τους κυνήγησε και τους εξεδίωξε και από την μάνδραν!  Θέλοντας πριν ξημερώσει να επισημάνει την ακριβή θέση της σκηνής του πασά, ανερριχήθη σ΄ έναν ανθρωπομήκην τοίχον, όπου δυστυχώς αδέσποτη σφαίρα τον εκτύπησε κάτω από το μάτι και τον άφησε νεκρόν. Τον σκότωσε η ατυχία και όχι η κατά πρόσωπον επίθεση με αλβανούς, οι οποίοι στην συγκεκριμένην σύγκρουση είχαν 800 νεκρούς!!!! ενώ οι Έλληνες μόνον τον Αρχηγόν και μερικούς τραυματίες! Οι σύντροφοί του συντετριμένοι πήραν αγκαλιά το Ηρωικόν σώμα του, το μετέφεραν στο χωριό και απ΄ εκεί στο Μεσολόγγι, όπου έγινε ταφή εν μέσω βαθυτάτης θλίψεως και αφάτου οδύνης και οδυρμού.

Ο ατυχής χαμός του Μπότσαρη ήταν πολλαπλώς καταστροφικός για την Ελλάδα. Και στον στρατιωτικόν τομέα αλλά και στον πολιτικόν, όπου οι έριδες και διχόνοιες αναδφυόταν  θανατηφόρες. Το κύρος, η σωφροσύνη και η λατρεία προς την Πατρίδα του Μπότσαρη πιθανότατα θα έδιδαν άλλην τροπήν ίσως και αποφυγήν του εμφυλίου που επηκολούθησε!

Αθάνατε ΗΡΩΑ! Η θανή σου έπληξε την Ελλάδα πολλαπλώς! αλλά τα διδακτικά  δρώμενά σου, απάλυναν και αποσόβησαν  μεγαλυτέραν  πληγήν.

Διεθνείς αναγνωρίσεις

Η Ηρωική προσωπικότητα του Μάρκου Μπότσαρη ενέπνευσε συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους σε βαθμόν θαυμαστόν.

Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ στο περίφημον έργον του «Οι Άθλιοι» τον αναφέρει εκτενώς σε ιδιαίτερον κεφάλαιον και τον συγκαταλέγει μεταξύ των τεσσάρων κορυφαίων, παγκοσμίως, ηρώων των νεωτέρων χρόνων, τους  Σιμόν Μπολιβάρ,  Γεώργιον

Ουάσιγκτων Θαδαίον Κοσιούσκο και  Μάρκον Μπότσαρην! Ο Ουγκώ, τον χαρακτηρίζει, επίσης, ως τον «Λεωνίδα της νεότερης Ελλάδας»!

Ο Γάλλος συγγραφέας Auguste Fabre, έγραψε: «Ο Μάρκος Μπότσαρης εδείχθη ο άξιος εκπρόσωπος όλης της Αρχαίας Ελλάδος, συνενώνων τας αρετάς των σοφών της και την έμπνευσιν των ποιητών της με τους ηρωισμούς των ημιθέων της..».

 Άλλος, ξένος, ιστορικός της    εποχής τον χαρακτηρίζει «αληθές απαύγασμα της Αρχαίας Ελλάδος, συνενούντα την αρετήν των σοφών με την έμπνευσιν των ποιητών και την ανδρείαν των ηρώων της».

Ο  Αθανάσιος Ψαλλίδας (1767-1829) σε επιστολήν του στον Αλέξανδρον Μαυροκορδάτον

 στις 18 Ιανουαρίου 1824, εξάρει την δόξαν του Μάρκου Μπότσαρη «του ήρωος οπού όχι μόνον έγινεν ξακουστός εις όλην την Ευρώπην αλλά και όλες οι αρχόντισσες της Αγγλίας και της Φράνσας (Γαλλίας) τον φορούν κρεμασμένον με χρυσήν άλυσον στα στήθη τους ως εγκόλπιον, πράγμα οπού κανένας στρατηγός ακόμη δεν το αξιώθηκε και οι σοφοί Άγγλοι και Γάλλοι ραψωδούν…».

Ο αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Oliver Bell  Bunce συνέθεσε θεατρικόν έργον με τίτλον  « ο Μάρκος Μπότσαρης Έλληνας ήρωας».

Οι Γάλλοι Φιλέλληνες εκδηλώνοντας τον θαυμασμόν τους προς τον Έλληνα Ήρωα, τον τίμησαν ιδιαιτέρως. Στο Παρίσι, έδωσαν το όνομά του σε μεγάλην οδόν, την «RUE BOTZARIS»!, η οποία καταλήγει στο πάρκο «Buttes Chaumont». Η πινακίδα γράφει: «RUE BOTZARIS (1790-1823) HEROS DE LA GUERRE D’INDEPENDENCE GRECQUE” (=OΔΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗ (1790-1823) ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ). Σημειώνεται ότι η οδός αυτή είναι η μοναδική που είναι αφιερωμένη σε Έλληνα νεώτερων χρόνων. Οι άλλοι δύο οδοί που περικλείουν το ιστορικόν αυτό πάρκο είναι αφιερωμένοι ο μεν ένας στον μεγάλον ελευθερωτήν της Νότιας Αμερικής Simon Bolivar (Σιμόν Μπολιβάρ) και ο έτερος στον Ιταλόν πατριώτην N. Manin (Ντανιέλε Μανίν).

Στην ιδίαν περιφέρειαν του Παρισιού βρίσκεται και ο σταθμός του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου «Botzaris» Μπότσαρης.

Στην καρδιάν της πόλεως ευρίσκεται το μεγάλον εμπορικόν κέντρον «Gallerie Botzaris», το ταχυδρομείον «Post Botzaris», καθώς και το μέγαρον τού τηλεφωνικού κέντρου με την αυτήν ονομασίαν «Βοtzaris».

Τέλος, στο Παρίσι, στην νέα προθήκη του Μουσείου των Απομάχων,φυλάσσονται όπλα του Μάρκου Μπότσαρη με αναλυτικήν περιγραφήν τους.

(Οι παρατεθείσες αναφορές και δεκάδες άλλες ευρίσκονται στο έργον  «ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ» εκδ. Πανευρυτανικής Ένωσης, Αθήνα 2021)

Οι τιμητικές αυτές διακρίσεις των Γάλλων προς τον Μάρκον Μπότσαρην, κορυφαίες  και ειλικρινείς, δεν έχουν ανάλογην  εφαρμογήν στην Πρωτεύουσαν της Ελλάδος!!! Αλλά ούτε και για άλλον ΄Ηρωα της Επαναστάσεως! Ξεχασμένοι οι μαχητές της αποτινάξεως του τυραννικού ζυγού και Ελευθερώσεως της Ελλάδος. Μετά δε την κατακριτέαν νομοθέτηση όπου στην σύνταξη της Σχολικής  Ιστορίας μας συμμετέχουν τούρκοι!!! (αδιανόητον), πάντες οι Εθνεγέρτες Ήρωες λησμονήθηκαν!!!!

Ο διάσημος Γάλλος γλύπτης DAVID D’ ANGERS (Δαβίδ ντ’ Ανζέρ) φιλοτέχνησε το περίφημον άγαλμα επί του τάφου του ήρωα στο Μεσολόγγι

Στο Στρασβούργον υπάρχει πλατεία με το όνομα του Μάρκου Μπότσαρη.

Αλλά και στην Αμερικήν κατέστη σύμβολον Ηρωισμού,  συνεκλόνισε κυριολεκτικώς την ανθρωπότητα, η οποία  παρακολουθούσε άναυδη τον θαρραλέον αγώνα των Ελλήνων και αύξησε τα φιλελληνικά συναισθήματα των ελευθέρων Λαών.

Ο Διονύσιος Σολωμός αφιέρωσε μίαν από τις ωδές του στον Μάρκον Μπότσαρην. O Κωστής Παλαμάς και δεκάδες Έλληνες Λογοτέχνες έχουν εμπνευσθεί  από την παροιμιώδη γενναιότητα του Μπότσαρη.

15 Ιουνίου 2021

 Μιχαήλ Στρατουδάκης

Οι Ναυτικες δυναμεις των Ελληνων στην Επανάσταση του 1821

Η  Επανάσταση επέτυχε χάρις στους χερσαίους αγώνες αλλά, εξ ίσου και στους ναυτικούς. Οι ναυτικές δυνάμεις των Ελλήνων κατήγαγαν περιφανείς νίκες και επέφεραν βαρύτατες καταστροφές στον εχθρόν. Ουδέποτε οι ΄Ελληνες απεχωρίσθηκαν το ναυτικόν επάγγελμα κατά τα 400 χρόνια σκλαβιάς. Είτε υπηρέτουν στα τουρκικά εμπορικά πλοία, είτε σε αλλότρια, είτε είχαν δικά τους για εμπορικούς σκοπούς. Το εμπόριον δεν ήταν πάντα αμιγές. Τα πλοία τους είχαν άδεια εμπορίου, αλλά σε πλείστες περιπτώσεις  ασκούσαν πειρατείαν ή λαθρεμπόριον! Τα φαινόμενα αυτά διογκώθηκαν πριν την Επανάσταση και τότε οι Έλληνες πλοιοκτήτες ζήτησαν άδειαν από την Πύλην, για να τοποθετήσουν κανόνια, ώστε να αμύνονται στους πειρατές. Η άδεια αυτή απεδείχθη εκ των υστέρων  μοιραία για τους οθωμανούς, καθότι οι ΄Ελληνες ναυτικοί απέκτησαν δεξιότητα στην χρήση των τηλεβόλων.

Το θέμα της πειρατείας το μιμήθηκαν   οι Έλληνες πλοιοκτήτες από τους τούρκους οι οποίοι τα χρόνια μετά την Άλωση, έβγαιναν στα νησιά για πάσης μορφής λεηλασίες στους κατοίκους. Όχι βεβαίως ότι η πειρατεία ήταν άγνωστη στους Έλληνες πολλά χρόνια πρίν, αλλά τώρα διδάχθηκαν και την χερσαίαν πειρατείαν. Η όλη δράση των Ελλήνων στην θάλασσαν επέφερε στους πλοιοκτήτες πολλά κέρδη και δημιουργήθηκαν τάξεις όπως, πρόκριτοι, πλοιοκτήτες, καπεταναίοι στα νησιά ΄Υδρα, Σπέτσες, Ψαρά, Κάσον  Μύκονον, στο ναυτικόν παράλιον Γαλαξίδιον, οι οποίοι έπαιξαν βασικότατον ρόλον στην επικράτηση της Επαναστάσεως! Καθοριστικόν ρόλον. Μετέτρεψαν τα εμπορικά σε πολεμικά. Αλλά κατεσκεύασαν και άλλα και έτσι απεκτήθη σημαντικός στόλος, χαρακτηριστικόν του οποίου ήταν η  απροσπέλαστη ικανότητα των πληρωμάτων, η ανδρεία και δεξιοτεχνία ελιγμών στην θάλασσαν και  άλλα πολλά που ίσως δοθεί η ευκαρία να εκθέσομεν διότι είναι πηγή υπερηφανείας.

Το Ναυτικόν στην Επανάσταση είχε δύναμη πλοίων, α)  Ύδρα 50, β) Σπέτσες 44, γ) Ψαρά 41, δ) Σάμος 40 περί το 1824  Κάσος Μύκονος και λοιπά νησιά ανάλογα, τα οποία όμως ήσαν ελάχιστα για να καλύψουν τις πολεμικές ανάγκες και να προστατεύουν τα νησιά και τα λιμάνια της λοιπής Ελλάδος. Ήσαν δε των κατηγοριών:.

  1. Πάρωνες ή Βρίκια ή Μπρίκια
  2. Σκούνες
  3. Δρόμωνες
  4. Φρεγάτες
  5. Πλοία γραμμής
  6. Κορβέτες
  7. Πυρπολικά

Οι πάρωνες ήταν το κατ’ εξοχήν κυρίαρχον πλοίον στα ναυτικά νησιά. Αγαπητόν για τις προσφορές του, την ευστάθεια, την ταχύτητα και άλλα πλεονεκτήματα. ΄Εκαστον απετελείτο από δύο ιστούς με τέσσερα συνήθως ιστία έκαστος σε σχήμα τραπεζίου με το μέγιστον πανί κάτω. Επίσης είχε πρόβολον στην πλώρην (μπαστούνι) με τρία  ή τέσσερα τριγωνικά πανιά (φλόκους).

‘Έφερε  18-20 πυροβόλα, όλα πάνω στο κατάστρωμα. Είχε προσωπικόν 50-80 ανδρών, μήκος  30-35 μ, εκτόπισμα 200 τόννους το μικρότερον και  500  το μεγαλύτερον.

Πολύτιμον  το μπρίκι για αποστολές, ταχύτατον  και ευέλικτον, ασύλληπτον ακόμη σε δύσκολες περιστάσεις, απαιτούσε έμπειρον και ικανότατον προσωπικόν. Αυτός  είναι ο λόγος που συνήθως  το απέφευγαν οι ξένοι.

«Το βρίκιον Άρης», στο Μουσείο Μπενάκη, έργο του François Geoffroi Roux (1881)

Ο «ΑΡΗΣ» ( όνομα  θεού του πολέμου), του Αναστασίου Τσαμαδού ένα μπρίκι που διέπρεψε στον αγώνα, είχε μήκος 30,5 μέτρα. Πλάτος 8,8 μέτρα. Βύθισμα 4,9 μέτρα  Εκτόπισμα 350 τόννων.  Πλήρωμα 82 άτομα. Ιστιοφόρον. Κατεσκευάσθη το 1807 στην Βενετίαν.  Έφερε 16 κανόνια. Αν συγκρίνομεν το συγκεκριμένον πλοίον με τα εχθρικά μεγαθήρια, διαπιστώνομεν ότι υπάρχει τεραστία διαφορά μεταξύ τους. Και όμως τα «μικρά» κατεναυμάχησαν τον εχθρικόν στόλον. Το εκτόπισμα του «ΑΡΗ» συγκριτικώς  με τα τουρκικά μεγαθήρια που έφταναν τις 4.000 τόννους, μας δίδει παραστατικώς την διαφοράν. Τα μικρά αυτά, προκαλούσαν συνεχή πανικόν στον εχθρόν.  Είχε ασφαλή πλοήγηση  και το βύθισμα των 4,9 μέτρων σημαίνει ότι δεν υπήρχε περίπτωση ανατροπής λόγω των μεγάλων και πολλών πανιών, σε όρτσα ή πλαγιοδρομία, αλλά και σοφράνο  άνεμον,  Η άντωση, από το μεγάλο βάθος (ύφαλα) κρατούσε σε ισορροπίαν την κλίση λόγω των ιστίων! Έτσι ταξίδευε ασφαλές αλλά και με αντοχή στις «διπλαριές» (μπόζια), επίσημη ονομασία διατοιχισμός και στις «βουτιές» επίσημη ονομασία προνευστασμός, όταν ο άνεμος ήταν στην πλώρην. Τόσον μεγάλον βύθισμα τα σημερινά πλοία ιδίως οχηματαγωγά δυσκόλως το έχουν και ας ξεπερνούν  τους 4.000 τόννους εκτόπισμα. Το πλοίον για να κυβερνηθεί απαιτούσε πολυπληθές πλήρωμα για την συνεχή κίνηση των πανιών εν καιρώ θαλασσοταραχής αλλά και σε ναυμαχίες. Ανά πάσαν στιγμήν τα πανιά έπρεπε να είναι άλλοτε τεντωμένα  και  άλλοτε χαλαρά. Και το πλήρωμα απολύτως εξοικειωμένον σ’ αυτές τις κινήσεις (μανούβρες).   Κάθε ιστός είχε μονίμως έξι άτομα σε βάρδιες με τον λοστρόμον τους. Όσον ταξίδευε το πλοίον και οι έξι ήσαν δίπλα στον ιστόν. Υπεύθυνος του πρωραίου ιστού ήταν ο πιο έμπειρος λοστρόμος ο οποίος στην ναυτικήν γλώσσαν αποκαλείται «κόντρα μαέστρος». Οι Έλληνες ναυτικοί ήταν άριστοι σ’ αυτές τις λεπτομέρειες αλλά και σε όλες της ναυτικής τέχνης και κατά τούτο υπερτερούσαν παρασάγγας των οθωμανών. Όταν  Ελληνικόν  ιστιοφόρον βρέθηκε στο Λονδίνον  και οι ναύτες αναρριχήθηκαν στα κατάρτια για ρύθμιση των πανιών οι άγγλοι είπαν. «Αυτοί δεν είναι ναύτες αλλά ακροβάτες»!!!!

Η Σκούνα  και Γολέτα, (από την αμερικανικήν λέξη σκούνερ), Ελληνικόν όνομα ημιολία από το είδος των ιστίων (πανιών) που είχαν επίμηκες τραπεζοειδές σχήμα.  Είχε τρεις κατηγορίες πανιών. Το είδος αυτού  του πλοίου ήταν ένας πολύ επιτυχημένος τύπος εμπορικού ιστιοφόρου. Μικρόν σέ μήκος, περίπου 50 μέτρα,  αλλά μεγάλον σε χωρητικότητα, γρήγορον με μικρή και εύκολη ιστιοφορία δεν απαιτούσε πολύ πλήρωμα για την κυβέρνησή του. Στην πρύμνην έφερε αφαιρετόν  ακάτιον (ιστόν) για ουροδρομίαν. Στην Επανάσταση έδρασε θεαματικώς και αποτελεσματικώς με θριάμβους κατά του εχθρού. Ο Ιάκωβος Τομπάζης Υδραίος, έμπορος και Ναύαρχος στον Αγώνα, με την σκούνα του είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων ναυτικών. Το γνωστόν τετράστιχον το επιβεβαιοί.

Μαρτυρά τε το φραντζέσκοι

πες τε το και σεις εγγλέζοι

πως μια σκούνα του Τομπάζη

την τουρκιάν την ετρομάζει

Δρόμωνες και φρεγάτες ήταν παρηλλαγμένοι τύποι της σκούνας, γρήγορα και ευέλικτα, Η φρεγάτα εθεωρείτο πιο αρχοντική λόγω της καλλιγράμμου εξωτερικής εμφανίσεως, αλλά εν ώρα πολέμου αυτά θα κοιτάζομεν!

Η Ελληνική εμπορική ναυτιλία άνθησε από το β΄ ήμισυ του 18ου αιώνος. ευνοηθείσα από την διεθνή ιστορικήν συγκυρίαν που επέτρεψε στους Έλληνες εμπόρους και πλοιοκτήτες να συμμετάσχουν στο διεθνές εμπόριον και να  μεταφέρουν  ρωσικά σιτηρά  στην  Δυτική Ευρώπη. Αυτό  κατέστησε τους Έλληνες πλοιοκτήτες αρκετά πλουσίους.

 Τα πλοία των Ελλήνων επαναστατών με τον περιορισμένον οπλισμόν, δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσουν σε κανονικήν ναυμαχίαν τα πλοία γραμμής του οθωμανικού στόλου με τις δύο ή τρεις σειρές κανονιών. Γι’  αυτό χρησιμοποίησαν τα πυρπολικά με τα οποία θα ασχοληθούμεν στο προσεχές σημείωμα.

Στο σημερινόν σημείωμα θέλομεν να δόσωμεν έμφαση στην ναυτοσύνη των Ελλήνων και  στην ναυπηγηκήν τέχνην των σκαφών τους. Η ναυτοσύνη των Ελλήνων αριθμεί συνεχή βίον 4.000 ετών και δίδαξε την ανθρωπότητα τα μυστικά της ιστιοφορίας. Τα μεγάλα σε μήκος ξύλινα σκάφη δυσκολεύονται σε ταχύτητα. Τα μικρά σε μέγεθος  ξύλινα είχαν το ευεργέτημα της ταχείας κινήσεως. Ουσιαστικώς «πετούσαν»! Και μεγάλην ταχύτητα ανέπτυσσαν και ευέλικτα στους ελιγμούς  σε περίπτωση θαλασσοταραχής ή εχθρικού κινδύνου ήσαν. Ονομάζοντο «Υδραίϊκες βάρκες», γιατί προτιμήθησαν πρώτα από τους Υδραίους πλοιοκτήτες. Τα σκάφη αυτά δεν είχαν «γέφυρα» ήτοι  κλειστόν θάλαμον οιακιστηρίου, ήσαν δε ως εκ τούτου οι πηδαλιούχοι εκτεθειμένοι στον αέρα, στον ήλιον, στην βροχήν και  τους ριπιδισμούς  αλλά και  «ζωντανούς» κυματισμούς της θαλάσσης. Φορούσαν αδιάβροχον ένδυμα  και ήσαν δεμένοι στην λαγουδέραν, μοχλός του πηδαλίου, για να μη τους αρπάξει η θάλασσα όταν ήταν τρικυμιώδης!! Πράξη γενναία και ηρωική η πηδαλιούχιση! Μπροστά από τον πηδαλιούχον ήταν η πυξίδα σε έναν όρθιον στύλον, προφυλαγμένη από βροχήν και φωτιζομένη με ειδικόν λυχνάρι την νύκτα!!! Πράξη γενναία επίσης και η άνετη κίνηση του πληρώματος επί του πλοίου.  Ξυπόλυτοι και με ανεβασμένα τα παντελόνια μέχρι το γόνατο, εκινούντο επί του κλυδωνιζομένου  πλοίου ως να ευρίσκοντο εις περίπατον στην ξηράν!

Τα Ελληνικά ιστιοφόρα εμπορικά και πολεμικά δεν γνώριζαν απαγόρευση απόπλου  λόγω θαλασσοταραχής. Ταξίδευαν πάντα ανεξαρτήτως μποφόρ, αρκεί  να είχε «φρεσκαδούρα» δηλ. να ήταν ισχυρός ο άνεμος (βλ, Λαογραφικόν Λεξικόν Αμοργού Μιχαήλ Στρατουδάκη).

Με το παρόν σημείωμα που δεν περιορίσθη στις ναυτικές δυνάμεις της Επαναστάσεως, θέλομεν να εκφράφομεν τις διαρκείς ευχαριστίες στους καπεταναίους και τα άξια πληρώματα αλλά και την ευγνωμοσύνην μας για την διατήρηση πάντα σε ακμήν της ιστιοφόρου ναυτιλίας μας.

Μιχαήλ Στρατουδάκης